Uyku Robotu Masalı
Elif, kasabanın kenarındaki küçük evde yaşayan meraklı bir çocuktu. Akşamları gökyüzüne bakar, yıldızların neden hiç yorulmadığını düşünürdü. Ama Elif için gecelerin bir başka anlamı vardı. Uyumakta zorlanırdı. Yatağa girer, battaniyesini düzeltir, yastığını çevirir, sonra bir türlü gözleri kapanmazdı. Annesi Ayşe ve babası Kemal, Elif’in bu haline çare arar, masallar anlatır, ninniler söylerdi. Yine de Elif’in uykusu kaçardı.
Bir akşam, rüzgar pencereye hafifçe vururken, Elif odasında eski oyuncaklarını düzenliyordu. Bir köşede, dedesinden kalma, biraz paslanmış, biraz da tuhaf görünen bir robot duruyordu. Robotun gövdesinde küçük yıldız desenleri vardı ve sırtında minik bir saat tik tak eder gibi sessizce duruyordu. Elif robotu eline aldı, gözlerini inceledi. Tam o anda robotun gözleri yumuşak bir ışıkla parladı.
— Merhaba Elif dedi robot sakin bir sesle
Elif irkildi ama korkmadı. Ses sanki yastık kadar yumuşaktı.
— Sen konuşabiliyor musun
Robot başını hafifçe eğdi.
— Ben Uyku Robotuyum. Görevim çocukların güzel rüyalarla uyumasına yardımcı olmak
Elif’in kalbi heyecanla doldu. Uzun zamandır uykuyla kavga eden biri için bu sözler bir hazine gibiydi.
— Gerçekten mi. Ben hep uykumu kaçırıyorum
Robot Elif’in yanına oturdu, metal dizleri sessizce kıpırdadı.
— Uykunun kaçması bazen düşüncelerin koşmasındandır. Onları yavaşlatmayı öğrenirsek, uyku da gelir
Elif yatağına uzandı. Robot pencerenin yanına geçti, saati yavaşça dönmeye başladı. Odadaki ışık biraz daha yumuşadı. Robot derin bir nefes aldı, sanki o da canlıymış gibi.
— Gözlerini kapat. Bir tren düşün. Yavaşça ilerleyen, gürültü yapmayan bir tren
Elif gözlerini kapattı, tren raylarda ağır ağır gidiyordu.
— Trenin içinde düşünceler var. Onlar istedikleri durakta insin
Elif’in aklındaki okul, arkadaşlar, yarınki resim dersi birer birer trenden indi.
Elif’in nefesi düzene girdi ama tam uykuya dalacakken bir gürültü oldu. Dışarıda bir köpek havladı. Elif gözlerini açtı.
— Olmadı. Yine uyandım
Robot üzülmedi, aksine gülümsedi.
— Uykunun yolu sabırdan geçer. Gel, küçük bir yolculuk yapalım
Robotun gövdesindeki yıldızlar parladı ve oda bir anda yumuşak bir maviye büründü. Elif kendini bir rüya bahçesinde buldu. Bahçede Türkçe isimler taşıyan çocuklar vardı. Ali, Zeynep, Hasan ve Merve. Hepsi uyku tulumlarıyla çimenlere uzanmıştı.
— Hoş geldin Elif dedi Zeynep
— Burada düşünceler fısıldar dedi Hasan
Robot onların yanına geldi.
— Burası Uyku Bahçesi. Burada herkes kalbindeki duyguyu bırakır
Elif önce çekindi ama sonra cesaretini topladı.
— Ben korkuyorum. Ya uyuyamazsam
Merve elini Elif’in eline koydu.
— Korku da bir duygudur. Söylersen hafifler
Elif derin bir nefes aldı.
— Bazen yalnız kalmaktan korkuyorum
Robot başını salladı.
— Yalnız değilsin. Uykuda bile kalbin seninle konuşur
Bahçede yavaş bir melodi yayıldı. Sanki ninniydi ama kelimesizdi. Elif’in gözleri ağırlaştı. Tam o sırada bahçenin kenarında karanlık bir gölge belirdi. Gölge huzursuz düşüncelerden oluşuyordu.
— Kimse uyumamalı diye fısıldadı gölge
Elif irkildi.
— O kim
Robot öne çıktı.
— O, Uykusuzluk Gölgesi. Ona sevgiyle yaklaşılır
Robot gölgeye doğru yürüdü.
— Burada herkes dinleniyor. Sen de dinlenebilirsin
Gölge titredi.
— Ben unutulurum diye korkuyorum
Robot yumuşak bir sesle konuştu.
— Korkular dinlenince küçülür
Gölge yavaşça dağıldı, yerine küçük ışıklar kaldı. Bahçe daha da sakinleşti. Elif tekrar yatağında olduğunu fark etti. Robot pencerenin yanındaydı.
— Yolculuk bitti mi
— Asıl yolculuk şimdi başlıyor. Uykunun yolculuğu
Elif gözlerini kapadı. Bu kez köpek sesi, rüzgar, hiçbir şey onu rahatsız etmedi. Bir süre sonra derin bir uykuya daldı. Rüyasında deniz kenarında yürüdü, kumlar ayaklarını gıdıkladı, uzakta annesi ve babası el salladı.
Sabah olduğunda güneş perdeden sızdı. Elif gözlerini açtı, kendini dinlenmiş hissetti. Robot hala oradaydı ama gözleri kapalıydı.
— Teşekkür ederim dedi Elif fısıltıyla
Robot gözlerini açtı.
— Görevim bitmedi. Her gece burada olacağım
Elif okula gittiğinde arkadaşlarına uyku bahçesini anlatmak istedi ama bunun ona özel olduğunu hissetti. Akşam olunca yatağına daha istekli girdi. Robot yine pencerenin yanına geçti.
— Bu gece ne yapacağız
— Bu gece sen bana yardım edeceksin
Elif şaşırdı.
— Nasıl
— Bana bir duygu anlat
Elif düşündü.
— Sevinç. Çünkü artık uyuyabiliyorum
Robotun yıldızları daha parlak yandı.
— İşte bu. Uykunun yakıtı duygulardır
Geceler geçtikçe Elif daha kolay uyudu. Bazen Ali, bazen Zeynep rüyalarına uğradı. Uyku Bahçesi büyüdü. Robot her gece saati biraz daha yavaş çevirdi. Elif büyürken bile robotun sesi kalbinde kaldı.
Yıllar sonra Elif artık büyük bir ablaydı. Bir akşam küçük kardeşi Eren uyuyamadı. Elif gülümsedi, dolabın altından eski robotu çıkardı. Robotun gözleri yine parladı.
— Merhaba Eren
Eren şaşkınlıkla baktı.
— Sen kimsin
— Ben Uyku Robotuyum. Rüyalarla tanışmaya hazır mısın
Elif odadan çıkarken içi huzurla doldu. Uyku, paylaşınca çoğalan bir hediyeydi. Robot bunu biliyordu. Ve her gece, yıldızlar yorulmadan parlamaya devam etti.